Przychodzą dni jak obecny, że czego się nie tkniesz zaczyna trącić banałem... A ruszać trzeba, więc trochę strach. Dlatego próbuję zaczarować rzeczywistość i sprawić, że maj kwieciem się ściele i w duszy zieleń wybucha. Na razie widzę analogię pomiędzy moimi czarami a próbą śpiewu operowego z jabłkiem wciśniętym w usta. Jakoś nie wychodzi. I tu znów przypominam sobie mądre poradniki - nie skupiaj się na porażce, myśl kategoriami zwycięstwa. Wizualizuj się sobie w świetle chwały. Zwizualizowałam i chyba się udało :-)
W życiu, jak w starym kufrze - odkładasz kolejne dni na stosiki. Perły i diamenty przeplatają się z strzępami szmatek, tanimi koralikami, kilkoma retro gadżetami. Wkładasz tam rzeczy, które kiedyś się przydadzą, których żal jest wyrzucić, które niosą ze sobą jakąś historię. A wszystko po to, by pewnego dnia kufer otworzyć i wyczarować z tych wszystkich drobiazgów całkiem nowe cudo. O tym jest ten blog...
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz